De sleutel tot het veroordelen van mensenhandelaars – Wereldwijde problemen

De plastic armbanden die vrouwen droegen aan de bar in Argentinië gaven het aantal mannen aan waarmee ze gedwongen werden seks te hebben. In Thailand werden mannen en kinderen uit Myanmar uitgebuit in de visserij: toen ze weigerden te werken, werd een elektrische schokapparaat gebruikt.

En het Chinese symbool voor ‘slaaf’ was getatoeëerd op de enkel van een vrouw in de Verenigde Staten.

Een gecompliceerde misdaad

Deze tactieken werden later in de rechtszaal gebruikt tegen de criminelen zelf en leverden substantieel bewijs op dat leidde tot een veroordeling voor mensenhandel – wat vooral belangrijk is voor een complex misdrijf dat moeilijk te bewijzen is.

Ondanks de verspreiding in alle delen van de wereld, is het aantal vervolgingen en veroordelingen van mensenhandelaars constant laag.

“Een van de grootste uitdagingen is om tijdig voldoende en toelaatbaar bewijs te verzamelen. Dit vereist enige vaardigheden’, zegt Davor Raus, een strafrechtdeskundige bij het Bureau van de Verenigde Naties voor drugs en misdaad (UNODC). “We leiden politieagenten en rechercheurs op om legaal bewijs te verkrijgen dat kan aantonen dat er een mensenhandelmisdrijf is gepleegd.”

Op dit moment zijn strafrechtstelsels sterk afhankelijk van mondelinge of schriftelijke verklaringen van slachtoffers om gevallen van mensenhandel te onderzoeken en te vervolgen.

Volgens UNODC-experts op het gebied van mensenhandel en -smokkel kan het echter moeilijk zijn om dergelijk bewijs te verkrijgen en ontbreekt het vaak aan de geloofwaardigheid die nodig is om een ​​rechterlijke beslissing tegen een mensenhandelaar te nemen.

Uit gegevens van het laatste UNODC Global Trafficking Report blijkt dat in 2018 bijna 50.000 slachtoffers van mensenhandel werden geïdentificeerd in 135 landen, terwijl 88 landen melding maakten van iets meer dan 3.500 veroordelingen.

Sommige landen bieden slachtoffers niet de nodige bescherming, dus zijn ze terughoudend om samen te werken met wetshandhavingsinstanties. Anderen zijn bang dat hun mensenhandelaars hen of hun families kwaad zullen doen of wantrouwen de autoriteiten die hen verhoren.

In sommige gevallen zijn slachtoffers familie van mensenhandelaars, voelen ze liefde of loyaliteit aan hen, of zijn ze geïndoctrineerd om een ​​verhaal te vertellen.

“In de meeste gevallen zijn de getuigenissen van slachtoffers van vitaal belang, omdat alleen een persoon die slachtoffer is van mensenhandel context kan bieden”, zegt Rahel Gershuni, een advocaat en internationale anti-mensenhandel-expert.

Afpellen van lagen

“Gezien de typische zwakheden die de getuigenissen van slachtoffers teisteren, is het echter noodzakelijk om andere vormen van bewijs te verzamelen en al het bewijsmateriaal te evalueren, in plaats van het te beperken tot de verklaring van het slachtoffer.”

Mevrouw Gershuni, die het concept UNODC Global Review on Evidence of Trafficking in Human Beings leidde, voegde eraan toe dat slachtoffers hun verhaal vaak vertellen in secties “zoals uien pellen”, met tegenstrijdigheden, inconsistenties en vertragingen.

“Het kan de indruk wekken dat het slachtoffer niet te vertrouwen is.” Maar dit gedrag kan worden verklaard door de kwetsbaarheid van het slachtoffer en het trauma dat ze heeft ervaren, “voegde hij eraan toe.

Kwetsbaarheden kunnen zijn de jonge leeftijd van het slachtoffer, de onbekende omgeving of het onvermogen om effectief te communiceren.
Slachtoffers kunnen geheugenverlies lijden als gevolg van de mensenhandeltest, en als ze hun mensenhandelaars voor de rechtbank moeten confronteren, kunnen ze te bang of geïntimideerd zijn om de waarheid te vertellen.

“Het is daarom essentieel dat de rechtbank rekening houdt met de ervaring van het slachtoffer voor, tijdens en na het mensenhandelproces en hoe dit de bekentenis kan beïnvloeden”, zegt mevrouw Gershuni.

Abdul van Darfur werd gedwongen in een huis in Libië te wonen en te werken.  Hij vraagt ​​nu asiel aan.

© UNICEF / Juan Haro

Abdul van Darfur werd gedwongen in een huis in Libië te wonen en te werken. Hij vraagt ​​nu asiel aan.

biologische sporen

Tijdens UNODC-workshops leren deelnemers over de verschillende soorten bewijs die kunnen worden gebruikt in zaken van mensenhandel.

Dit kunnen biologische sporen zijn die afkomstig kunnen zijn van bloedvlekken, speeksel- en spermamonsters, en weefselmonsters van huid, nagels, tanden, botten of haar die door forensische wetenschappers kunnen worden geanalyseerd.

Ook voorwerpen zoals geld, mobiele telefoons, condooms en seksspeeltjes die in het bezit van een verdachte of op de plaats van de feiten worden aangetroffen, kunnen bewijs van uitbuiting opleveren.

“Er was een geval van drie gehandicapte Slowaken die door een Hongaarse smokkelaar naar België werden gebracht. Hij dwong hen de hele dag te bedelen voor de supermarkt en nam al hun geld mee”, zegt Davor Raus van UNODC.

“Het schuldgevoel werd ondersteund door voorwerpen die werden gevonden in de auto van de beklaagde waar de slachtoffers sliepen – kussens, een groot aantal munten en inscripties in het Frans waarin om geld werd gevraagd.”

Foto’s of video’s van kettingen, sloten en hoge hekken kunnen ook beweringen ondersteunen over de levensomstandigheden van slachtoffers of hun aanwezigheid in uitbuitingsgebieden.

In het geval van Australië toonde een video vanuit de slaapkamer waar de slachtoffers van seksuele uitbuiting sliepen een gebrek aan meubilair, wat de vervolging ondersteunt dat de slachtoffers in slavernij werden gehouden.

“Het is belangrijk dat wetshandhavers niet alleen begrijpen hoe ze essentieel bewijsmateriaal moeten verzamelen, maar ook hoe ze er op de juiste manier mee om moeten gaan. Dit aspect wordt dus ook meegenomen in onze trainingen”, zegt Davor Raus.

“Als bewijsmateriaal niet wordt verzameld, bewaard en gepresenteerd in overeenstemming met de nationale normen, kan het voor de rechtbank worden afgewezen. De zaak tegen de mensenhandelaar zou kunnen instorten, dus daar gaat het om”, besluit hij.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Previous post Rusland verbood deelname aan Eurovisie 2022 vanwege de invasie van Oekraïne
Next post Facebook en Twitter zijn geblokkeerd in Rusland